Crash

Door Palmolive op vrijdag 23 december 2016 22:34 - Reacties (14)
Categorie: -, Views: 2.377

Ik wordt wakker. Het voelt alsof ik lucide aan het dromen ben, maar de vage pijn in mijn hele lichaam vertelt me dat dit geen droom is. Het voelt alsof ik horizontaal lig, maar ik ben zo duizelig dat ik dat niet zeker weet. Ik heb een bonkende hoofdpijn. Terwijl ik bij kom begin ik stemmen te horen. Ik kan niet horen wat ze zeggen, maar ze klinken gehaast. Gehaast op een kalme maar dringende toon. Ze hebben het niet tegen mij, geloof ik.

Ik wordt me er langzaamaan van bewust dat ik het enorm koud heb. Ik kan niets zien. Waarom kan ik niets zien? Ik knipper een paar keer met mijn ogen, maar het helpt niet. Ik probeer te praten. Mijn lippen lijken niet te willen doen wat ik ze opdraag. Heel langzaam krijg ik de controle terug. Er vliegen miljoenen gedachten tegelijk door mijn hoofd, maar ik kan ze niet te pakken krijgen. De pijn wordt erger.

Ik open mijn mond. Er komt geluid uit, maar ik kan geen zinnen vormen. Ik probeer het opnieuw. “Wat is er gebeurd?” “Je hebt een auto-ongeluk gehad. Probeer te ontspannen.” Weer die kalme maar dringende toon. Ik hoor piepjes, telefoongesprekken, sirenes. Alles lijkt door elkaar heen te lopen, en weer verlies ik de grip op de gedachten die als een orkaan door mijn pijnlijke hoofd razen. Het is alsof ik steeds een klein beetje grip krijg en direct weer wegglij.

Fuck. Fuck fuck fuck. Ik heb een auto-ongeluk gehad. Deze mensen moeten van de hulpdiensten zijn. Een gevoel van paniek stort als een tsunami over me heen. Ik hoef niet te vragen hoe erg het is om te weten dat het heel erg is. Ik kan het voelen. Tegelijkertijd ben ik nog nooit zo kalm geweest als op dit moment. Ik probeer er nog uit te krijgen dat ik niets kan zien en dat ik het koud heb, maar de zinnen willen niet vormen.Okť, denk na.Wat doe ik nu? “Mijn naam is mincedmeat. Mijn nummer is 0612345678.” Nee. Fuck. Dat is mijn eigen nummer. Waarom doen mijn hersenen niet wat ik wil? “Mijn naam is mincedmeat. Ik woon aan de Laan in Arnhem. Het nummer is 0343123456.” “Bedankt. Probeer maar te ontspannen.” Dat was weer diezelfde man. Er wordt een naald in mijn arm geprikt. Het voelt alsof ik gestoken wordt door een bij. Ik probeer mijn hoofd op te tillen, maar ze duwen me naar beneden. Waarom doet mijn borstkas zo veel pijn?

Ik glij weer weg. “Dit is echt, toch?” vraag ik. Had ik dit niet al gevraagd? Ik kan het me niet herinneren. Ik weet dat het hoogstwaarschijnlijk wel echt is, maar ik wil toch zeker zijn. Het voelt exact hetzelfde als wakker worden uit een lucide droom, alleen dan wat realistischer. “Ja, dit is echt. Praat maar niet meer.” Fuck. Als dit echt is, dan gaat dit me veel tijd kosten. Hoe moet dat nu met school? Ik voel dat mijn benen steeds meer pijn gaan doen. Mijn longen willen zich om de een of andere reden niet helemaal vullen. Ik krijg het steeds kouder. Okee, this is bad. Volgens mij ben ik in levensgevaar. Ik moet beslissen hoe dit af gaat lopen, anders dan wordt die beslissing voor mij gemaakt. Ik maak snel de beslissing. Het ziet er slecht uit, maar ik overleef dit wel.

Ik voel dat ik omhoog getild word. Dit zal de brancard zijn. Ik voel de drempel wanneer ik de ambulance in gereden wordt. Ik hoor nog net de deuren dichtslaan. Een man zegt: “We kunnen gaan!” Dat is het laatste wat ik hoor voordat ik in een donker onbewustzijn gezogen wordt.